Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013

Μ’ αρέσει να τον ΑΓΑΠΩ

Μ’ αρέσει το βλέμμα του όταν με λατρεύει.
Μ’ αρέσει που λυσσάει όταν θέλει να με αγγίξει και δεν μπορεί.
Μ’ αρέσει που οταν πρέπει να φύγω με πιάνει χειροπόδορα για να με ακινητοποιήσει.
Μ’ αρεσουν τα χείλια του όταν προφέρουν τις λέξεις «μη φύγεις».
Μου αρέσει που ξέρει πότε να μην μιλάει.
Μ’ αρέσει που θα μου σταθεί καλύτερα και από πατέρας μου.
Μ’ αρέσει που είναι η αφορμή για αυτά που γράφω,που είναι ο μοναδικός άνθρωπος που θα καταλάβει ακριβώς τι εννοώ γράφοντας τα. 
Μ’ αρέσει που άμα τα διαβάσει θα με φιλήσει στο κούτελο με στοργή και αληθινή αγάπη.
M αρέσει να ναι αυτός η πρώτη μου σκέψη κάθε πρωί γιατί μου φτιάχνει τη μέρα .
M’ αρέσει που δεν μπορώ να τον έχω ολοκληρωτικά παρόλο που θα το ήθελα. 
M αρέσει που ακόμα κι όταν ήμαστε μαζί πάλι μου λείπει κι ας μην το καταλαβαίνει .
Μ’ αρέσει που όταν με κοιτάζει τρυφερά χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου .
M αρέσει που δεν μοιάζει με κανέναν και είναι πάντα ο εαυτός του .
M αρέσει που μαλώνουμε και μετά τα ξαναβρίσκουμε .
M’ αρέσει που παραδέχεται τα λάθη του .
M’ αρέσει που του θυμώνω και μετά από λίγο το ξεχνάω .....
Μ’ αρέσει να τον ακούω, όταν μιλάει όλες οι λέξεις απο τα χείλη του είναι σαν μια γλυκιά μελωδια.
Μια μελωδία που δεν μπορείς να την αλλάξεις απλά την ακολουθείς και εκείνη σε ταξιδεύει μακρια πολύ μακριά…  μ’αρέσει να την ακολουθώ, 
μ’ αρέσει να μην ξέρω που με πάει. 
Μ αρέσει να τον παρατηρώ, οι κινήσεις του, οι εκφράσεις του, το προσωπό του σαν ένα μωρό που επεξεργάζεται τα πάντα γύρω του και όταν ανακαλύπτει κάτι καινούργιο ένα πανέμορφο χαμόγελο σκαει σαν τον ήλιο το πρωί που σιγά σιγά, μία μία ηλιαχτίδα ξεπροβάλει και γεμίζει φώς την καινούργια μέρα… 
Μ’ αρέσει που μαζί του κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα………
Μ’ αρέσει να τον αγγίζω, το δέρμα του, το κορμί του είναι σαν ένα ταξίδι, ένα ταξίδι που δεν θέλω να τελειώσει ποτέ……
Μ αρέσει όταν κάνουμε έρωτα, τα κεριά, η μουσική, εκείνος, μόνο εκείνος μπορεί να μου δείξει τον δρόμο για τον παράδεισο…..
Μ’ αρέσει όταν με κρατά αγκαλιά, αυτή η πανέμορφη αίσθηση ότι είμαστε μόνοι μας στον κόσμο, ότι τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει αυτή την στιγμή, την δική μας στιγμή……… 
Μ’ αρέσει όταν προφέρει αργά και καθαρά το Σ’αγαπώ πιτσικωκο μου και τα μάτια του χαμογελούν μαζί με τα δικά μου…..
Μ’ αρέσει που μου έδωσε την ζωή μου πίσω, που μου έδειξε τον δρόμο για την ευτυχία, που με κάνει καλύτερο άνθρωπο κάθε μέρα που περνά, που τον αγαπώ όσο δεν αγάπησα ποτέ μου, που είναι η ζωή μου, που με έκανε να αγαπήσω τον εαυτό μου, που είναι δίπλα μου όσο και αν τον πληγώσω, που είναι αυτός που είναι, που μαζί θα περάσουμε τα πάντα, θα δημιουργήσουμε, θα γελάσουμε, θα ζήσουμε,θα πεθάνουμε…
Μ’ αρέσει να του δίνω τα πάντα, μου αρέσει να τον κάνω ευτυχισμένο, να τον κάνω να γελάει …. 
Μ’ αρέσει να τον ΑΓΑΠΩ
Μ’ αρέσει που κάθεσαι τόση ώρα και διαβάζεις το τί μου αρέσει.......... 
Μ’ αρέσει που μπορώ να σου στείλω ένα φιλί κι εσύ να μη με βλέπεις
Μ’ αρέσει που μπορώ και αγαπώ ΕΣΕΝΑ


Κυριακή 15 Απριλίου 2012

Τα λέμε...


Αγαπημένε,
η ζωή κυλάει σαν ποτάμι
Πίνει απ' τα δάκρυα βροχή
μα στάζει σε ένα τζάμι
Πες μου τι σημαίνει "τα λέμε"
φεύγουν για πάντα οι στιγμές με ότι καίμε
Τα λέμε...
Τόσο γενική αυτή η φράση
Ταιριάζει τέλεια στην κρύα σου στάση
Τα λέμε...
Να αγκαλιαστούμε τελευταία φορά
Να κλαίμε...
Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις
εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις
Γαμώτο!
Ποιος σου 'χει μάθει να σκοτώνεις με ψέμα
σκληρούς ανθρώπους να πατάς σαν εμένα
Χειρότερο και από βρισιά
Τα λέμε...
Έπρεπε απλά να πεις
Αντίο...
Πόση υποκρισία γλυτώνεις
Θέλει να έχεις ψυχή να πληγώνεις
Τα λέμε...
Είναι της καρδιάς μου απορία
Ανωτερότητα δε θέλω καμία
Κυλιέμαι...
Νομίζεις πέφτω χαμηλά μα εγώ
τιμάω το τέλος και νιώθω
Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις
Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις
Γαμώτο!
Ποιος σου 'χει μάθει να σκοτώνεις με ψέμα
Σκληρούς ανθρώπους να πατάς σαν εμένα
Χειρότερο και από βρισιά
Τα λέμε...
Έπρεπε απλά να πεις
Αντίο, τελειώσαμε, φύγε!
Μην τολμήσεις να με βρεις ξανά
Δεν τα λέμε πια ποτέ
Θέλω μόνο να ξεχάσω
Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις
Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις
Γαμώτο!
Χειρότερο και από βρισιά
Τα λέμε...
Άκου κάτι αληθινό:
"Αγάπη μου αντίο,πονάω...
...γαμώτο"

 

Σάββατο 14 Απριλίου 2012

Μέχρι το τέλος. Νατάσσα Μποφίλιου




Μέχρι το τέλος η ψυχή
κι όμως πηγαίνει και πιο κει
καλά που βρέθηκες εσύ
να μου την ταξιδέψεις

και μη σε νοιάζουν τα λεφτά
αν μ' αρνηθείς ως τις εφτά
θα περισσέψουν αρκετά 
τριάντα θα ξοδέψεις

όχι που τρέμω το σταυρό
αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία

δε φεύγω για παλικαριά
αλλά που μού 'πεσε βαριά
μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία

δε σού ζητάω να πληρωθώ
μονάχα όταν σταυρωθώ 
άσε με ν' αναμετρηθώ 
μ' αυτά που σέ πονάνε

κι άμα γυρίσεις νικητής 
θα χεις καρδιά να κοιμηθείς
αυτούς που φεύγουνε νωρίς
ποτέ δεν τούς ξεχνάμε

όχι που τρέμω το σταυρό
αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία

δε φεύγω για παλικαριά
αλλά που μού 'πεσε βαριά
μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία

Μέχρι το τέλος η ψυχή
κι όμως πηγαίνει και πιο κει...

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Ψευδαισθήσεις

Όταν οι άλλοι μιλούν εγώ σωπαίνω...
θα μιλήσω μόνο όταν θα είσαι εκεί να με ακούσεις...
ως τότε θα γράφω για ‘σενα..για σένα που τριγυρίζεις στο μυαλό μου...
δεν θα τα διαβάσεις, ίσως κανείς να μη τα διαβάσει, 
αλλά και πάλι εγώ θα είμαι εδώ,να εκθέτω τις ψευδαισθήσεις μου σε αόρατα μάτια..

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΝ ΠΟΛΥ συγγραφέας ΝΟΡΓΟΥΝΤ ΡΟΜΠΙΝ


Γυναίκες! Πλάσματα ευαίσθητα, συναισθηματικά, σύνθετα... Ερωτεύονται, δίνονται και αγαπούν. Πολλές φορές υπερβολικά... και τότε η ίδια η αγάπη γίνεται εθισμός. Η επιθυμία να αγαπήσουν και να αγαπηθούν γίνεται πιεστική και σκιάζει κάθε άλλη ανάγκη. Η Robin Norwood, προτείνει έξυπνους τρόπους και δείχνει το δρόμο στις γυναίκες να βγουν από το φαύλο κύκλο της παράλογης, παθολογικής αγάπης.
Υπενθυμίζει στις γυναίκες να αγαπούν, να εκτιμούν και να σέβονται τον εαυτό τους γιατί μόνο τότε θα έχουν υγιείς, ισότιμες, ολοκληρωμένες και ουσιαστικές σχέσεις γεμάτες αληθινή αγάπη.
 
1996
2005
 

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011

Δε θέλω να σε χάσω

Πως φτάσαμε ως εδώ
δε θέλω να πιστέψω.
Πως φτάσαμε ως εδώ
πως πέσαμε έτσι έξω.
Αντίο να σου πω
τρομάζω και φοβάμαι.
Χωρίς εσένα εγώ,
δε θέλω να κοιμάμαι.

Δε θέλω να σε χάσω, θα χαθώ.
Από τον κόσμο θα εξαφανιστώ.
Μας δένουνε πολλά και πώς να σε ξεχάσω.
Δε θέλω να σε χάσω, θα χαθώ.
Τα βράδια μου μακριά σου τα μισώ.
Το αύριο που θα ‘ρθει δεν αντέχω να το δω.
Δε θέλω να σε χάσω,
δε θέλω να σε χάσω, θα χαθώ.

Πως φτάσαμε ως εδώ
εμείς να μη μιλάμε.
Πως φτάσαμε ως εδώ
δυο ξένοι να γυρνάμε.
Χωρίς εσένα εγώ,
δε θέλω να υπάρχω.
Ποια ζωή μπορώ
χωρίς εσένα να ‘χω.

Δε θέλω να σε χάσω, θα χαθώ.
Από τον κόσμο θα εξαφανιστώ.
Μας δένουνε πολλά και πώς να σε ξεχάσω.
Δε θέλω να σε χάσω, θα χαθώ.
Τα βράδια μου μακριά σου τα μισώ.
Το αύριο που θα ‘ρθει δεν αντέχω να το δω.
Δε θέλω να σε χάσω,
δε θέλω να σε χάσω, θα χαθώ.